داستان کوتاه زنی در راهروی ورودی میهمان خانه - داستان کوتاه
داستان کوتاه
داستان های کوتاه نویسندگان ایران و جهان
داستان کوتاه زنی در راهروی ورودی میهمان خانه
زیر سایه های لغزان برف پاک کن نشسته است و با چشمان نیمه باز به جایی مثل
افق نگاه می کند طوری که به نظر برسد با چشمان باز خوابیده است. ساعت
ماشین خراب است و از صبح همان عدد لعنتی 02:08 را نشان می دهد. منتظر است.
منتظر است باران آرام بگیرد.
"زنی در راهروی ورودی میهمان خانه در
شیشه ای را باز می کند. دستش را می برد بیرون. باران هنوز تندی اش را
دارد! بر می گردد و از پله ها بالا می رود."
اصلآ از بوی خاک باران
خورده خبری نیست. شیشه را می بندد. هنوز چشمانش به جایی مثل افق خیره است.
عاشق بوی "باران" است. یاد بچگی اش می افتد وقتی که مادربزرگش را خاک
کردند. یادش می افتد که چکمه های قرمزش را پوشیده بود و آن روز چه قدر کیف
می داد که پایش را به زور هم که شده به درون گل خیس فرو کند و جای پایش را
وارسی کند.
"زن را می شود از ساختمان روبه رویی دید. از زیر پرده
ها چندان معلوم نیست چه می کند. مثل اینکه دارد ساکش را می گردد. یا اینکه
دارد چیزی را پاره می کند یا هر کار دیگر. پشتش به پنجره است. نور اتاق
ضعیف است و هوا مه آلود و بارانی! انگار منصرف شده است. نزدیک تر می آید.
نزدیک پنجره. می فهمد تحت نظر است اما نمی خواهد وانمود کند که متوجه شده
است. بازش می کند پرده را کنار می زند. سرش را بیرون می آورد و با ته مایه
ای از لبخند چشمش را می بندد و بو می کشد."
داشبورد را باز می کند.
دنبال مبایلش می گردد. به عقب بر می گردد کیف چرمی اش را از بین ساک هایش
می کشد بیرون. پیدایش می کند. باز چشمانش را به همانجا خیره می کند. چنان
روی عکس بیلبرد خیره می شود که انگار افق را می نگرد. شماره می گیرد.
دهانش نیمه باز مانده است. صدایی شنیده می شود. هنوز ساکت است. چیزی نمی
گوید. چشمانش سنگین تر می شوند. لبخند تلخی صورتش را کش می دهد. گوشی آرام
از دستش سر می خورد. زیر لب نفسش با "باران" می آمیزد.
" سرش را می
برد داخل. پرده را می کشد. باد ضعیفی پرده را می لغزاند. موهایش تر شده
است. چند قطره باران از روی پیشانی اش سر می خورند و جذب ابروانش می شوند.
با لطافت خاصی انگشتش را روی ابرویش می کشد. آنقدر نمایشی حرکت می کند که
احساس می کنم نمایشنامه ای را بی کم و کاست جلوی انبوه تماشاچیان اجرا ی
کند. لبخندش را نگه داشته است. آرام با چرخشی ملایم رقصیدن آغاز می کند.
با سرمستی و خونسردی عجیبی شروع می کند به کندن لباس هایش . چشمانش نیمه
باز است. گاهآ بازشان می کند. ولی زود منصرف می شود. رقصان به طرف پنجره
می آید.
هاله ای از زن زیر سرخی پرده دیده می شود باد پرده را به
بدنش می کشد. می داند تحت نظر است. برای من نمایش می دهد. از این چنین
دیدنش زجر می کشم. اما نمی توانم نگاه نکنم. همینطور کنار پنجره به
رقصیدنش ادامه می دهد. نمی دانم دوست دارم پرده رابکشد یا نه! می بینمش
اما نه آنطور که دلم می خواهد. به گونه ای می بینمش که تنها میلم به بیشتر
دیدن زیاد تر شود. اندامش را نمی توانم تصور می کنم که زیر این سرخی ، زیر
این پرده چگونه در هم می لولد.
هر لحظه مه غلیظ تر می شود. نمی
توانم خوب ببینمش. با دیوانگی خاصی پرده را کنار می زنم. دیگر هیچ برایم
مهم نیست که مرا ببیند یا نه! می خواهم پنجره را هم باز کنم. نمی توانم.
هر لحظه که مصمم تر می شوم بازوانم سست و سست تر می شوند و من به زیر می
لغزم. نیروی پاهایم به تحلیل می رود. یک لحظه می بینم که پرده را کنار زده
و به من می خندد و با اشاره می خواهد چیزی را بفهماند. به زمین می افتام.
نمی توانم حرکت کنم می خواهم یک بار دیگر ببینمش. می خواهم نامش را فریاد
بزنم ، کمک بخواهم اما جای فریاد زیر لب نفسم با "باران" می آمیزد.
از
بالا می بینم که روی زمین به سینه افتاده است و زور می زند فریاد بزند اما
نمی تواند. انگار دارد می میرد. نزدیکش می شوم. جوان به نظر می آید! صورتش
را نمی توان وسط هاله های سرخ تشخیص داد. می شناسمش. باید جایی دیده باشمش
اما کجا نمی دانم.
هنوز با انگشتش علامت می دهد. "باران" برای من
تمام شده است. اما بوی تند "باران" در حفره های دماغم بدجوری حبس شده است.
سرم درد می کند. به طرف در می روم. روی در عدد 208 حک شده است. در را باز
می کنم. نور کمی در اتاق به رنگ سرخ جریان دارد ، مثل غبار می چرخد و خود
را به دیوار ها می کوبد. همه چیز مات دیده می شود. می بینمش که هنوز آن
لبخند بر لبانش جاری است و چشمانش نیمه باز مانده. طوری که احساس می کنم
با چشمان باز خوابیده است. صورتم را نزدیک تر می کنم. می گیرم پایینی را
مثل عدد دو و مثل ماری که زهر از دهانش بیرون ریزد تلخی زبانش را مزه می
کنم مثل آرامش هولناک سرخ بالشی که از گرمای تب می سوزد میچسبم به بدنش.
عرق سرد می چکد و آزارم می دهد! خواب را از چشمانم لیس می زند و خواب را
از چشمانش می مکم! نمی دانم چه می کنم و چرا این چنین گرمم که می سوزم مثل
تب در بالشی خیس از عرق و سردی آزار دهنده اش که می سوزاندم مثل آتش. خفه
می شوم و خفه می شود در تاریکی آلوده غبار های مرده سرخی که می ریزد روی
بدن هایمان و می چسباند پوستش را به من و دردم می آید و نمی دانم که چگونه
عشق بازی می کنم و نمی فهمم که آیا لذتی می برم یا نه؟ تنها فریاد زوزه ای
می شنوم که انگار سال ها پیش سر داده شده و من پژواک هایش را بشنوم. می
شنوم صدای کسی را که فریاد می زد :«باران»"
باران بند
آمده. از صدای زنگ موبایلش بیدار می شود. گوشی را از زیر پایش برمی دارد.
شماره را نگاه می کند شماره باران است! مردی از آن طرف داد می زند. بدون
اینکه پاسخی بدهد خاموشش می کند. سرش را بالا می گیرد از آینه به صورتش
نگاه می کند. با دستمال ، خیسی چشمانش را پاک می کند. به سرعت از جلوی
بیلبرد دور می شود. با خودش فکر می کند که باران قبل از خودکشی در آن
مسافرخانه لعنتی شاید مدل تبلیغاتی بود
